ولی از همه اینها گذشته روسیاهی به ذغال ماند و قدرت تشکل غیر دولتی " آرمان و توسعه " در گرد آوردن بیش از دویست نفر –آن هم در چنین شرایط و زمانی- و همچنین انعطاف بالای اعضا در برابر مشکل پیش آمده (دستگیری خانم شادی صدر) مثال زدنی بود. زیبایی دیگر این همایش وقتی بود که یکی از حاضران چه زیبا گفت: یکایک ما اینجا شادی صدر هستیم!

برای کیهان و کیهانیان آرزوی بهبودی دارم و از خدا می خواهم کمی ... و احساس مسئولیت به تمام منتخبان و منتصبان بخصوص شورای شهرمان بدهد. در کل این همایش حرکت بسیار با ارزشی بود و امید که از این پس شاهد کارهای بیشتری از این دست در استان باشیم.

همینجا به تمام زنان غیرتمند شهر قزوین و بویژه سرکار خانم قافله باشی، دوستان خوبمان آیدا و مریم و پویان و حامد که بیشترین بار این همایش را در طی چندین روز بر دوش داشتند و بخصوص دوست و همکار گرامی سرکار خانم بی نیاز تبریک می گویم و لازم می دانم از زحماتی که تمام فعالان این عرصه در راه رفع تبعیض و اعاده ی حقوق زنان متحمل می شوند قدردانی کنم.

« اگر تو بسوی من دست دراز کنی،

که مرا بکشی،

من هرگز دست دراز کننده بسوی تو

نخواهم بود، که تو را بکشم.

چرا که من از خدای خود، پروردگار عالمیان، بیم دارم!»

تقدیم به سراینده ی "سر و سنگ"

انسان به برادر کشی دست یازید،

و زمین... سرانجام...  سر کشید!

خون فرزند را به پیاله سر می کشند لولی وار؟

یا با "نی" نم نمک مزه مزه می کنند زیر سنگینی دلچسب سایه شان

سایه، روشنی را دریغ کرده شاید از اذهان!

-          فرقی می کند؟؟؟

-          مگر نه حرام شده بود خون انسان؟ فرقش اینست!!!

سرخی تمام گدازه های زمین، خون هابیل است!

کوههایش تورم دردواره های سنگین سنگی که نقش زد به پیشانی برادر

زمین به خونخواری اش کیفر می شود قرنهاست  

دستهای انسان سرخ است همچنان!

« او را آفریده ای تا بر زمین فساد کند؟ »

...

...

... هنوز صبر می کند آنکه حرام کرد سرخی خون را بر دستان!

پرسشی بود از بچه ها (بویژه خانمها) ی کلاس:

به نظرتان دلیل این همه اجحاف بر زنان چه می تواند باشد؟

و پاسخهایی قابل پیش بینی گرفتن:

نگاههای عاقل اندر سفیه، نگاههای سرزنشگر و نگاههای زیادی تیزبین...

- حالا چی شده شما به فکر حقوق زنان افتادی؟

- ای ناقلا چی تو سرت میگذره؟

- شما به فکر حقوق خودت باش!

و جالبتر از همه نگاههای رقت بار همجنسان:

- زن ذلیل!

تجربه ی جالبی بود؛ در عمل دیدن هزارباره ی آنچه بدان ایمان دارم:

« اگر برده ای را خفته یافتید، بیدارش کنید، و با او از آزادی سخن بگویید.»

 زیر لب گفتم: این هم مثل همیشه. گویا هنوز زاده نشده آنکه بخواهد...

نگاهی بهتر به موضوع بسیاری چیزها را روشن می کند:

تا وقتی برده ای خودش نخواهد، تلاش برای بیدار کردنش آب در هاون کوفتن است و در معرض اتهاماتی قرار گرفتن که سبکترین و ساده ترینشان در خطوط بالا ذکر شد.

وقتی از خانمی درباره ی طرح تعدیل ورود دختران به دانشگاهها می پرسی، اگر هزار نوع انگ و برچسب به پیشانی ات نزند، (بیش از ده بار با پاسخی از این دست روبرو شده ام) جوابش این است که: از اول همینطور بوده، ما چه می توانیم بکنیم؟ مجبوریم بیشتر درس بخوانیم تا در این رقابت نفس گیر غیر استاندارد علاوه بر پسران، دختران دیگر را هم کنار بزنیم و... تنازع بقا! چقدر این روزها یاد "باکسر" می افتم در رمان "مزرعه ی حیوانات "جورج اور ول" که در پاسخ به هر عامل محرکی می گفت: « من از فردا بیشتر کار خواهم کرد.»!

محض تنویر – و نه تشویش- اذهان عرض شود که: طرح تعدیل جنسیتی دانشگاهها دوباره از زیر ویرانه های جاهلیت به در آمده و در مجلس هفتم در حال بررسی است. طرحی که آشکار و بی دغدغه پای بر روی  اصول سوم، بیستم، بیست و یکم و سی ام قانون اساسی می گذارد و می کند آنچه را در زمان جاهلیت می کردند. در صورت تصویب این طرح دختران – که در حال حاضر بیش از 65 درصد ورودی کنکور را به خود اختصاص داده اند- با سد بلندی به نام تعدیل جنسیتی و پذیرش 50 درصدی مواجه می شوند تا از حق مسلم خود در تحصیل نیز محروم شوند.

در توجیه طرح طالبانی مجلس گفته می شود که برای حفظ حریم مقدس خانواده و جلوگیری از فساد در دانشگاهها بوده و کسی نیست در برابر این تهمت آشکار فریاد کند که مگر زنانی که وارد دانشگاه می شوند فاسدند یا مروج فساد؟ ببخشید کدام خانواده؟ کدام فضای مقدس؟ کدام دانشگاه؟ خودتان هم می دانید که تمام اینها بهانه ای بیش نیست و تفکر طالبانی و نگاهی دون شان انسانیت به زن و حقوق مسلم او تنها دلیل ارائه و احیانا تصویب این طرح است.

منظور من از حقوق مسلم هیچ ارتباطی به پوشش و مواردی از این قبیل ندارد بلکه بر این باورم که هیچ کس به هیچ دستاویزی حق ندارد حقوق تصریح شده در قانون و شرع را از کس دیگری بگیرد. حال چه زن باشد که حقش ضایع شود و چه مرد!

ولی چه می توان کرد با مردمی که خود ستون زیر خیمه ی ستم می شوند و تا کسی مظلوم واقع شدن را سرنوشت و قسمت خودش نداند، هیچ ظالمی نخواهد توانست بر او ستم کند. گاهی فکر می کنم کاش جبران خلیل زنده بود که می شد برایش نامه ای نوشت و پرسید: شاید بتوان برده ای خفته را بیدار کرد و با او از آزادی سخن گفت، ولی با برده ای که خود را به خواب زده و در بیدار- خوابی توهم آلودش تازه رویا هم می بیند چه می توان کرد؟

انگشتم لابلای برگه های قرآن می گردد. آنجا را که از حقوق برابر زن و مرد و کرامت انسان و ... و ... و ... گفته است می گذرم و می رسم به آیه ای که لبخندی تلخ گوشه ی لب می کارد:

« هر آنکه در این جهان خود را به ندیدن زند، در آن جهان نیز کور برانگیخته خواهد... »

آیه 72 سوره اسرا

برای استاد عزیزم سید کمال رضایی و دکتر سید علی شهروزی، مرد دوست داشتنی شورا

شهابی زبانه می کشد بر پهنه ی سیاه آسمان

و روحی بلند عروج می کند

تا اوج افلاک...

داستان تازه ای نیست مرگ!

ماه عجیبیه اسپندارمذ! همیشه عجیب بوده و خواهد بود با تمام چیزها و آدمای خاص خودش... ماهی به پاکی نام زیباش و ماهی که می شه گفت امسال موسمی شد برای سفر؛ سفر عزیزان دو تا از پاکترین مردمان دنیام، سفری به فراسوی نادیدنی ها و آزادی! و امروز، هشتم اسپندارمذ، سالروز عروج مردی با آوای آسمانی؛ استاد غلامحسین بنان. ماه هنوز به نیمه نرسیده عزیزانی از جمع دوستانمون عازم سفر شدند که... همیشه دیر می شود!

براشون دعا می کنم، برای ورودشون به زیر سایه ی رحمت حق، و برای شادی روانهای پاکشون در بهین سرای اهورامزدا دعا می کنم. همونطور که شریک خنده هاشون بودم امروز هم شریک اندوهشون هستم و آرزومند صبر برای خانواده های محترمشون.

« فرزند اندک می زاید

تا گوهر آزادیش را

کمیابی

رونقی ابدی باشد

و چون مرگش فرا رسد

سقف پروازش را بالا... و بالاتر می برد

تا زیر مژگان سوگوار آفتاب

به خواب رود

- در حریر شعله و دود خویش-

...

و به آخرین کنگره ی برج که می رسند

در آفتاب می سوزند

و در گورستان پرشکوه شعله ی خویش

به خواب ابد می روند

عقاب ها! »

شعر داخل « » از زنده نام منوچهر آتشی

فشاری بی امان بر گلویم حس می کنم و نگفته می دونی که حرفام دیگه ته کشیده یا شایدم داره تو گلو یخ می زنه یا... پس اجازه بدی امروز از یه خاطره برات بنویسم؛ نامه ای که چهارسال پیش برای مرتضی نوشتم. دوست دارم این حرفام به دردت بخوره، به کارت بیاد و کاش بتونم طوری بگم که بفهمی:

مرتضی جان، داداشی سلام

بذار بی مقدمه برات بنویسم که می خوام امروز برات از دوست بودن بگم، و دوست داشتن! هیچکدوم رو نمی خوام در نظرت زیبا جلوه بدم و هیچکدوم رو تحریم و تقبیح نمی کنم. فقط یه شرح مختصر واسه ت می نویسم از اون چیزی که تو ذهنم هست:

دوست داشتن یعنی خواستن؛ برای خود خواستن، مالکیت! دوست بودن هم خواستنه ولی خواستن دوست بخاطر خود دوست نه بخاطر چیزی و نه بخاطر نفس خود! دوست بودن تنها خود دوست براش مهمه و هیچ اهمیتی نداره که این دوست "تنها مال تو" باشه یا نه! دوست بودن به تامین نیاز هر دو طرف فکر می کنه و دوست داشتن "تنها نیاز خودش" رو می بینه.

دوست داشتن از یه نیاز حاصل می شه؛ نیازی برای ... و دوست بودن هم محصول یه نیازه؛ نیازی برای آشنایی تو برهوت بی صدای کویری هولناک که تا چشم کار می کنه شن و ماسه ست و... دوست بودن محصول نیاز متقابل دوتا روح بی کسه تو تنهایی دهشتناک کویر!

دوست داشتن گرفتار می کنه تو بند خودش و دوست بودن رها می کندت از خیلی بندها، آزادت می کنه که هر جایی می خوای باشی ولی دوست داشتن یه بندی به اسم دوست داشتن به پات می بنده و همیشه سعی داره مثل یه .. دنبال خودش بکشدت!

دوست داشتن همیشه بخاطر یه چیز دیگه ست یعنی هدف و مقصود دیگه ای پشتش هست و دوست بودن تنها و تنها و تنها بخاطر دوست بودنه و بس! بنابراین احتمال به آلودگی کشیده شدن دوست بودن خیلی ضعیفتره از دوست داشتن.

تو ارزشت برام خیلی بیشتر از اینهاست که بخوام فکر زنجیر بستن به پات یا... رو در ذهنم داشته باشم یا حتی بتونم خیال چنین چیزی رو تحمل کنم. به همین خاطر و خیلی دلیل های دیگه هیچوقت نمی خوام دوست داشته باشم، بلکه تمام تلاشم رو می کنم تا باهات دوست باشم و دوست باقی بمونم!

کاش تونسته باشم طوری بگم که...

حسین

برای پونه ای جویباری رسته بر حاشیه این کویر سرد!

آتشی بنفش شعله می کشد از میان دستانت

انگشتانت چون شاخه های لخت انار؛ بلند، باریک، سرخ و سپید...

چه نجیبانه دود می شود!

به نرمی حلقه ی واپسین شبکلاهی که چون تاج زیستن از سر شمع برمی خیزد

دستهای سوزانت را در آغوش می کشی تنگ تنگ

صدا می زنی - بی صدا - سردم است، به دادم برس!

هرم شعله هایت هراس در رگهای یخزده می دواند

مرده ام! و سنگ شده...

دلم می سوزد؛ برای خودم، نه دستهای تو!

"دلم" می سوزد نه دستهای بی تحرک سیمانی ام...

جمود نعشی شنیده ای؟؟؟

تمام تنت سیاه شده، دود می شوی

شور شعله ها بیتابم می کند

و همچنان فریاد روحی شنیده می شود هر شب در پهنه ی تمام دنیاها

که داد می زند و داد می زند و داد می زند:

سردم است، به دادم برس! 

20 بهمن 85

جاده ساوه

ساعت 2-4 بامداد